Spółdzielczość bankowa to w Polsce jedna z najstarszych form spółdzielczych. Pierwsze jej formy powstały w okresie zaborów, dlatego też ich formy organizacyjne dostosowane były do sytuacji społecznej i gospodarczej, oraz do panującego w poszczególnych regionach ustawodawstwa. Zwykle administracja była niechętna wszelkim formom zrzeszania się ludności polskiej, budując rozmaite przeszkody ograniczające procesy integracyjne. 
W roku 1863, po upadku powstania styczniowego nastąpiły pewne zmiany w położeniu ludności polskiej, przede wszytstkim nadano chłopom ziemię na własność i zniesiono feudalne obciążenie na rzecz panów. 
Obszar znajdujący się pod zaborem rosyjskim, pod koniec XIX wieku wkracza w okres kapitalistycznego przekształcenia gospodarki i rękodzielnictwo zostaje powoli wypierane przez przemysł fabryczny, co przyciąga chłopów do miast. Tym samym następuje rozwój miast i ośrodków przemysłowych, co pociąga za sobą wzrost popytu na produkty żywnościowe i sprzyja coraz szerszemu wciąganiu rolnictwa w stosunki kapitalistyczne. 
Rodzi się zapotrzebowanie na tani kredyt obrotowy, który dotychczas udzielany był na warunkach lichwiarskich. We wrześniu 1899 roku, wydana została zgoda na założenie Towarzystwa Pożyczkowo Oszczędnościowego.